چه زيباست در اوج تنهايي دست انساني را گرفتن به بهانه اينکه نگذارم تنها بماند . چه زيباست در اوج نااميدي انساني را همراهي کردن به بهانه اميدوار کردنش و چه نامردمانه است انساني را دنبال خود کشيدن ، عاشق کردنش و در اوج تنهاييش رها کردن و گفتنِ اينکه ديگر تو را نمي خواهم....